Na dzisiejszej TechAuli opowiedziałem o Django – dlaczego jest fajne, szybkie i warto używać. Były trafne i ciekawe pytania z sali, być może też udało mi się namówić kilka osób do wypróbowania go w praktyce, więc prezentacja wyglądała na udaną.
Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że aktorzy z Teatru Montownia po prostu nie potrafią zagrać źle.
Utwór sentymentalny na czterech aktorów to kolejna sztuka, na którą zdecydowanie warto pójść. Podobnie jak Testosteron (sztuka, nie film), Wojna na trzecim piętrze i Zabawa.
Dodatkowe plusy za świetną muzykę i wyjątkową scenografię. Minusów brak.
Od dzisiaj na oiola.com można zobaczyć efekty ostatnich dwóch miesięcy pracy: dużo zmian, pełen spis na Oiola-blogu.
Tym razem, pomimo szczerych chęci, więcej kodu napisałem niż znalazłem. Jedyny nowy moduł znaleziony w sieci to strip-o-gram – sensownie działający konwerter z HTML na czysty tekst, przez Oiolę wykorzystwany podczas wysyłania poczty (od teraz można dowolnie zmieniać tekst powiadomień i wysyłać listy do uczestników bezpośrednio z oiola.com).
Z ciekawostek: w tej chwili Oiola, w części serwerowej, to 5433 linie kodu, z czego 2329 to testy – ta część serwisu, która zajmuje się tylko i wyłącznie sprawdzaniem, czy reszta działa poprawnie – więc sama aplikacja to 3104 linie. Wykorzystałem biblioteki zawierające w sumie 22543 linii, nie licząc samego Django i oczywiście biblioteki standardowej Pythona, co oznacza że zdecydowaną większość kodu napisał i zdebugował już ktoś inny. I to właśnie jest podstawa szybkiego tworzenia aplikacji: platforma, dla której istnieje mnóstwo bibliotek tak wysokiej jakości 
