Python, Django, Kurylewicz
Podsumowanie dwóch tygodni w skrócie. Trzy różne wiadomości, z powodu lenistwa w jednym tekście 
Po pierwsze: po raz kolejny (szósty? siódmy?) miałem okazję prowadzić warsztaty na obozie naukowym KFnRD dla dzieci ze szkół podstawowych i gimnazjów. Jak zwykle okazały się pouczającym doświadczeniem, jest szansa że nie tylko dla mnie To był już drugi obóz na którym podczas zajęć informatycznych korzystaliśmy wyłącznie z Pythona i muszę przyznać, że ten język się sprawdził. Zastrzeżenia mam tylko do IDLE: ja tam kod piszę pod Emacsem, więc dość przykrym zaskoczeniem było dla mnie to, że IDLE nie potrafi odizolować uruchamianych programów od samego edytora. Po pierwsze, w wielu sytuacjach pad programu oznacza pad całego środowiska. Po drugie, pomiędzy kolejnymi uruchomieniami programu potrafiły zostawać śmieci, na przykład zaimportowane moduły nie były poprawnie przeładowywane.
Po drugie: 1 maja nastąpił moment, na który czekałem od dłuższego czasu: autorzy Django włączyli gałąź magic-removal do głównego nurtu. Oznacza to zakończenie kilkumiesięcznego rozdwojenia jaźni, podczas którego prace trwały jednocześnie w dwóch coraz bardziej różniących się wersjach kodu, oraz stabilizację lepszej z nich.
Po trzecie: trzy dni temu, w poniedziałek 8 maja w Piwnicy Artystycznej Wandy Warskiej Andrzej Kurylewicz otrzymał nagrodę Fryderyka za "całokształt osiągnięć artystycznych". Uroczystość niewielka ale ważna – dobrze wiedzieć, że przynajmniej niektóre nagrody muzyczne są przyznawane z sensem. Fryderyka wręczył kolejny doskonały pianista, Andrzej Jagodziński.
O autorze: nazywam się Marcin Kaszyński i od ponad 10 lat zajmuję się tworzeniem oprogramowania, od projektowania przez programowanie do zarządzania projektami włącznie. Prowadzę warsztaty Django, będące szybkim i łatwym sposobem na poznanie tego środowiska i rozpoczęcie pracy z pełnym wykorzystaniem jego możliwości.
